Kisha Katolike Romake

Ecclesia Catholica Romana

 

 

Pontifeksi	Flamuri i Kishës
Papa Benedikti XVI.
Të dhënat kryesore
Udhëheqësi suprem:	Papa Benedikti XVI (Joseph Ratzinger)
Antarë të Kishës:	1.131.000.000 (Gjendja e vitit 2008)
Meshtarë:	407.262 (Gjendja: 2008)
Rregulltarë:	815.237 (Gjendja: 2008)
Adresa:	Via della Conciliazione 54 SCV-00120 Cittá del Vticano
Webfaqja:	www.vatican.va

Kisha Katolike Romake (gr.  καθολικός, katholikos: i, e gjithëmbarshëm), është bashkësia më e madhe religjioze në tërë botën dhe njëherit, për nga numri, më e madhja Kishë brenda  krishterimit.

 Kisha katolike përfshin 23 kisha të tjera me rit të veçantë. Në tërë botën Kisha 
 katolike ka rreth 1,13 miliard anëtarë.

 Kisha udhëhiqet nga papa, ipeshkvinjtë, priftërinjtë, diakonat.

 Kisha Katolike është e themeluar mbi apostuj. Karakteristikat themelore të saj 
 janë: Një, e shenjtë, katolike dhe apostolike.

 Një – Krishti ka themeluar dhe përmbushur me Shpirtin e vet një Kishë, pra
 mund të jetë vetëm “një Kishë”. Ndarjet gjatë historisë janë të dhimbshme,
 por shpresa që një ditë do të vijë deri te bashkimi dhe unjësimi mbetet e
 pathyeshme, duke besuar njëmend që Hyji vepron dhe e drejton atë. Kisha
 është një në sajë të besimit të njëjtë dhe riteve liturgjike. Të gjithë jemi të
 bashkuar rreth një flijeje shëlbimprurëse në Eukaristi, marrim të njëjtat
 sakramente. Të gjithë jemi të bashkuar edhe në sajë të varësisë sonë në papën,
 i cili është shenjë dhe shërbëtor i bashkimit. “Kisha është një, sepse e ka njësinë
 e një Hyjit të vetëm në Trininë e personave si zanafillë dhe shëmbëllim; sepse
 vetë Krishti, i cili e ka rivendosur njësinë e të gjithë popujve në një trup, është
 themelues dhe kryet e saj; sepse Shpirti Shenjt, i cili të gjithë besimtarët i lidh në
 shoqëri me Krishtin, është shpirti i saj. Kisha ka vetëm një besim, një jetë
 sakramentale, një vazhdimësi apostolike, një shpresë të përbashkët dhe një dhe
 të njëjtën dashuri” (Katekizmi i Kishës Katolike, Compendium, nr. 161).

 E shenjtë – Pasi që Shpirti Shenjt e bashkon dhe e përmbush Kishën, ajo është “e shenjtë”. Kisha beson që ajo është e përshkuar nga forca shenjtëruese e Hyjit
 edhe pse anëtarët e saj janë mëkatarë. Shenjtëria e Kishës në radhë të parë është në vetë Themeluesin e saj – në Jezu Krishtin. Për shkak të tij është mësimi i Kishës
 i shenjtë dhe nuk ka nevojë të ndryshojë askurrë. Kisha i fton të gjithë në një jetë të shenjtë (krhs. Kushtetuta, Lumen gentium, 39-42). “Shenjtëria është thirrja  e
 të gjithë anëtarëve dhe qëllimi i të gjitha veprimeve të tyre. Në qendër të Kishës gjendën Vërgjëra Mari dhe shumë shenjtër si shembuj dhe ndërmjetës“(Katekizmi i 
 Kishës Katolike, Compendium, nr. 165).

 Katolike – Pasi që gjithçka që shpall dhe kumton Kisha i përket tërë botës, ajo është “Kishë katolike”. Kjo do të thotë se Kisha është e hapur për të gjithë ata që
 janë të gatshëm të pranojnë Ungjillin dhe të nxiten nga Shpirti i Jezusit për t’u pagëzuar. Kisha katolike është për të gjithë popujt, për të gjitha rajonet dhe për të gjithë
 shekujt. Kisha është e përbotshme, katolike, sepse mëson gjithmonë atë që ka mësuar dhe shpallur Krishti. “Ku është Jezu Krishti, aty është Kisha Katolike” (Shën 
 Ignaci i Antiokisë).

 Apostolike – Pasi që Kisha është e themeluar në besimin, në rrëfimin e fesë të apostujve, dhe vijimisht përcjell dhe shpall dërgimin e apostujve, thirret “Kishë
 apostolike”. Kisha është e ndërtuar në themelin e apostujve, dhe në të vërtetë është që nga koha apostolike. Apostujt patën trashëgimtarët e vet. Edhe Kisha pra
 është apostolike, sepse është gjithmonë nën udhëheqjen e trashëgimtarëve apostolikë. “Në Kishën Katolike është vazhdimësia apostolike, e cila “qëndron në
 dorëzimin (bartjen) e dërgimit dhe të autoritetit (plotfuqishmërisë) te pasardhësit e tyre, te ipeshkvijtë, përmes sakrametit të shugurimit”(Katekizmi i Kishës 
 Katolike,  Compendium, nr.176).

 Pali i quante të krishterët “shenjtër” (krhs. Rom 1,7; 1 Kor 1,2). Me këtë nuk dëshironte të tregonte sa të mirë janë romakët dhe korintianët, por të shenjtë në sajë të
 thirrjes së krishterë përmes Jezu Krishtit, i cili i shenjtëron në pagëzim dhe u jep pjesë në shëlbim, që është ai vetë. Pasi që të krishterët janë të lidhur përmes Shpirtit
 të Krishtit, me të drejtë mund të quhen “shoqëri e shenjtërve”. Kisha është shoqëri e besimtarëve dhe e shenjtërve në saje të sakramenteve të pranuara. Kjo shenjtëri
 në veçanti tregohet në kremtimin eukaristik. Bashkësia e besimtarëve lutet në Meshë për të gjallët e për të vdekurit. Në Kishë, në të gjitha kohërat, ka pasur edhe
 shenjtëri heroike të cilën e ka pranuar dhe njohur Kisha. Ata që e patën këtë shenjtëri, Kisha (në kuptimin e veçantë) i quan shenjtër.

 

                                                                     

                                                   Bazilika e Shën Pjetrit në Vatikan P. Rubens:                                                   Shën Pjetri si Papë me  „Qelësin e Mbretërisë Qiellore“